وه عــــید بزرگ آمــــد ایام غدیر خم                  با عیش و طرب می خـور هنگام غدیر خم

انوار ولایت را ای سالـــــــک راه حق                 غارت کن و شو سرخوش از جام غدیر خم

این عــید کبیر آمد بر خــــلق بشیر آمد                  بر جمــــله امیر آمد ایام غـــدیر خــم                 

رندان همــگی جمعند در دیر مغان امروز                  رقصان به سمـــاع اندر ز اعلام غدیر خم

از یاد علی خــــرم با یاد علی همـــدم                  سر مست ز جــــام جم ز اِنعام غدیر خم

شد ظلمت بدعت پاک ز انوار شهان عشق                  دلهای مهان پر نــــور در کام غدیر خـم

جبریل امین امروز کـــرّات به وحی آمد                   برنصب شه مـــردان ز اکــرام غدیر خم

«باکی مکن از دشــمن پیغام رسان از من                  یبدق ز ولایت زن بر بام غــــدیر خــم»

برعرشه منبر شد سلـــــطان سریر عرش                  با دست یــــداللّهی ز الهام غدیر خـــم

بالای سر خــــود برد آن نور الــهی را                   دیدند همـــــگی آن دل آرام غـدیر خم

فرمود: هر آن کس را مولا منم این سلطان                   مولاست بر او کاین شد پیغـام غدیر خـم

اتمام رســــالت شد امروز زسـوی حق                   شد نعمت حق کامـــل ز اِنعام غدیر خـم

با مهر عــلی هر دل منقوش بود بی شک                   خود عرش الهی شد خوش کام غدیر خـم    

حق ناصر انصـارش حق دشمن اعدایش                    او  همـــدم احبابش ز اعظـام  غدیر خم  

بر عرش رسید آن دم صیت فــرح رندان                   گفتند مبـــارک باد اعلام غـــدیر خــم

بخ لک اصبحت مولای بگـــفت آن یک                    چون بود منـــافق شد بدنام غـــدیر خم

مستور بماند این عهد از ظــلمت ناپاکان                    تا صبح بشد طـــالع از شام غــدیر خم

از شــاه صفی الدین ظاهر به کرامت شد                    با سطـــوت اولادش انعام غـــدیر خـم

از نور ولایت شان شمشیر هــدایت شان                    چون روز بشد روشن اکــــرام غدیر خم

پس حاسد آن شاهان خود دشمن مولا شد                   یار است بدان بخ گــو ز اصنام غدیر خم

عشاق علی باشند خود عــاشق آن شاهان                   با آل صفی سرخـــوش از جام غدیر خم

صد مژده فقـیران را در سلسله رقصان را                     بینم دل ایشان را در دام غــــدیر خــم

صوفی صفــــای شه  با شوق لقای شه                    در کــــوی وفا بستند احرام غـدیر خـم

آن شاهد لاریبی و آن ســاقی سرمستان                     پیمانه دهـــد بی سر از جام غــدیر خم

آن جلــوه ربـانی آن قـــدرت سبــحانی                آن طــــلعت یزدانی مِقـــدام غدیر خم

آن عین خـدا حیدر بر ذات خــدا مظــهر                 بر جمـــله شهان سرور ز اکرام غدیر خم

هم دست خـــدا قاهر هم نفس خـدا باهر                 در جنگ اسدالله است ضرغـــام غدیر خم

مداحی آن سلـــطان در قدرت امکان نـی                 این قدر بس است «حالی» اعظام غدیر خم

کاتب ثقـــلین آید  با آب هــــمه دریا                   و اشجـــار همه عالـــم اقلام غدیر خم

احصـــا نتوانندی از مـــدحت آن مـولا                   هرگــــز نشود آخر انعـــام غدیر خـم

آن به که زبان بندی از مدحت آن خورشید                  انــــوار رُخش سازد اِنخـــام غدیر خم

و آن به نظـــری داری مر آت فقـیران را                    گوئی همه مدحتشان ایـــام غدیر خـــم

در فقر ذهب قطب است آن شاه جلال الدین                پیمانه عــــطا فرمود از جام غــدیر خم

و آن پیر مرصـع پوش آئینه شاهــــان شد                 بودی ز کـــــرم دایم مِنعام غــدیر خم

از پیر فقــــیرانم امید عطــــا باشــــد                   جامـــی ز کرم هر روز اطـعام غدیر خم

دربان در مـــــولا چون قطب طریق آمد                  بر رخ بگـــشاید در هنگام غــــدیر خم

یارب بشمر ما را از جــــــرگه سلاکش           محشور به ایشان کــن ز اَرحام غدیر خم