هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق                        ثبت است بر جريده عالم دوام ما

درگذشت تأسف بار اسوه ايثار و فداكاري و الگوي بخشش و بزرگواري؛ مرحوم حسنعلي عليپور، چهره ماندگار خيرين مدرسه ساز كشور، ضايعه اي جانكاه و دردي جانسوز براي جامعه فرهنگي و بخصوص مردم شريف استان اردبيل بود كه طي روزهاي گذشته مردم قدرشناسِ فرهنگي و فرهنگ دوستِ كشور را در سوگ و ماتم نشاند.
مرحوم عليپور پس از عمري تلاش و پشتكار از روستاي ‹ديجويجينِ› اردبيل و دامنه هاي سرسبز سبلان قد كشيده و تا قلب اروپا و آلمان را در نورديده و در اين سير و سلوك پر فراز و نشيب، از فقر و محروميّت تا اوج مكنت و ثروت را تجربه كرده بود و سرانجام پس از 40 سال اقامت و تجارت در اروپا ترك دنيا و مافيها نموده و با بازگشت به وطن، همه دارايي و ثروت خود، حتی خانه مسکونی خويش را علاوه بر کارهای خیریّه و امورعام المنفعه ، به ساخت 269 کلاس درس در قالب 72 مدرسه به نيت 72 شهيد كربلا در استان اردبیل اختصاص داد، و باقياتِ صالحاتي جاودانه و ماندگار از خويش به يادگار گذاشت.
بنياد دائره المعارف استان اردبيل، اين ضايعه اسفناك و تألّم بار را به محضر خانواده مکرم و ساير بستگان آن مرحوم، و عموم مردم ايران، بويژه جامعه محترم فرهنگیان و دانش آموزان و مردم شريف استان اردبيل تسلیت و تعزیت عرض نموده و برای آن فقید سعید، علوّ درجات و برای بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل مسألت می نماییم.

بنياد دائره المعارف استان اردبيل

آقْ قويونْلو

وجه تسميه: اين واژه مركب از 3 جزء است: آق (سفيد)، قويون (گوسپند)، لو (پسوند دارندگي و نسبت)، روي هم به معني دارنده گوسفند سفيد يا منسوب بدان. واژه آق قويون لو، نخستين بار در منابع سده 8 ق/14م ديده شده‌است و در دوره هاي كهن‌تر اثري از آن به نظر نمي‌آيد. يكي از نشانه‌هاي دلبستگي تركمانان به گوسفند يا وابستگي معيشت آنان به اين جانور اين است كه بيش‌تر بر سنگ گور خود شكل قوچ مي‌كندند. برخي گمان برده‌اند كه به روزگار كهن، بر پرچم قبايل قراقويونلو نگاره قوچ سياه نقش مي‌شده‌است. و بر درفش قبايل آق قويونلو تصوير قوچ سفيد؛ اما اين شكل برپرچم اوزون حسن (د882 ق/1478 م) پنجمين و نيرومندترين شاهان آق قويونلو ديده نشده‌است (اوزون چارشيلي، 189). مينورسكي («ايران در سده پانزدهم...»، 16) احتمال داده‌است كه اين نام به نماد بُتواره اي (توتمي) ديرين اينان اشاره داشته‌است. رأي ديگر اين‌است كه اين نام به رنگ بيش‌ترِ گله هاي گوسفند هريك از قبيله‌هاي يادشده اشاره دارد (رويمر، «دوران فترت تركمانان: تاريخ ايران ميان مغولان و صفويان2]»، 263؛ احمد رفعت، 2/57)، امًا دور مي‌نمايد كه يك قبيله بزرگ دامدار بيابانگرد، بتواند بيش‌تر دامهاي خود را از يك رنگ دلخواه دست‌چين كند.

نسخه کامل این مقاله را از این قسمت بارگذاری نمایید.